80. urodziny Anny Walentynowicz

15 sierpnia, w Święto Wojska Polskiego, miałem przyjemność i zaszczyt uczestniczyć w Pałacu Prezydenckim w kameralnych uroczystościach z okazji 80. urodzin Anny Walentynowicz, której czytelnikom tego bloga przedstawiać chyba nie trzeba – dość powiedzieć, że Sławomir Cenckiewicz nazwał ją niedawno “Marką Solidarności”.  W trakcie mszy św. w prezydenckiej kaplicy oraz sesji naukowej padło tego dnia zresztą więcej wielkich i wzruszających słów pod adresem Pani Anny, w pełni jednak uzasadnionych jej trudnym i odważnym życiorysem.

W uroczystościach udział wzięła rodzina oraz najwierniejsi “polityczni” i opozycyjni (mam na myśli opozycję antykomunistyczną w PRL) przyjaciele Jubilatki, m.in. prezydent RP Lech Kaczyński, byli premierzy Jarosław Kaczyński i Jan Olszewski, Antoni Macierewicz, Krzysztof Wyszkowski, a także historycy Sławomir Cenckiewicz, Jan Żaryn, były z-ca przewodniczącego Komisji ds. Likwidacji WSI Piotr Woyciechowski i trójmiejska edukatorka Justyna Skowronek.

Warto dodać, że za kilka tygodni ukaże się najnowsza książka Sławomira Cenckiewicza poświęcona inwigilacji i zwalczaniu Anny Walentynowicz przez SB, m.in. zawierająca szczegóły prowadzonych przeciw niej spraw operacyjnego rozpoznania o kryptonimach “Suwnicowa” i “Emerytka”.

Więcej o uroczystościach w Pałacu Prezydenckim tutaj.

Polityka historyczna na srebrnym ekranie

 

Niedawno “Popiełuszko. Wolność jest w nas”, wcześniej “Gry wojenne” o płk. Ryszardzie Kuklińskim. Od kilkudni “Generał. Zamach na Gibraltarze” nt. śmierci gen. Władysława Sikorskiego, a niecałe dwa tygodnie “Generał Nil” o ostatnim dowódcy Armii Krajowej gen. Auguście Fieldorfie – historia powoli, powoli zdobywa w polskiej kinematografii należne jej miejsce.

Jeśli chcecie poczytać trochę o tzw. polityce historycznej na “srebrnym ekranie”, polecam mój tekst z najnowszego, kwietniowego numeru “Magazynu Solidarność” – str. 18.

Trochę a propos, a trochę nie polecam też dwa inne teksty publicystyczne mojego autorstwa znajdujące się na portalu SkokStefczyka.pl, nowym miejscu, w którym publikuję:

“Dziwne przypadki Tewje Bielskiego”
“NATO a sprawa polska”

Operacja “Zorza II” – SB przeciw papieżowi

Na początku czerwca mija kolejna rocznica ważnych dla naszej historii wydarzeń – choć tym razem nie okrągła. 21 lat temu z trzecią pielgrzymką do Polski przyjechał Jan Paweł II. System komunistyczny zbliżał się do swojego końca, nie miał już siły zwyciężać z wyzwalającym się społeczeństwem, ale miał ich jeszcze tyle, by próbować walczyć. Taką walką była prowadzona w 1987 r. przez SB operacja “Zorza II’, skierowana tak przeciw papieżowi, jak i opozycji. W najnowszych, czerwcowych numerach miesięczników “Czas na SKOK” oraz “Magazyn Solidarność” znalazły się moje artykuły nt. tej operacji, których rozszerzoną wersję można przeczytać tutaj.

Zachęcam do lektury, która może byc ciekawą zapowiedzią mającej ukazać się wkrótce nakładem IPN książki poświęconej temu tematowi, zatytułowanej “Operacja ZORZA II. Działania władz partyjnych i Służby Bezpieczeństwa w okresie wizyty Jana Pawła II w Trójmieście w dniach 11-12 czerwca 1987 r.”

Jak to się robi w Bawarii?

 

„To”, znaczy co? Trwający kilkadziesiąt lat boom gospodarczy? Konsensus większości społeczeństwa co do kierunków rozwoju? Stabilność i kulturę polityczną, zapewniającą jednej partii nieprzerwane rządy od pół wieku? To również, ale przede wszystkim przeanalizujmy, jak w Bawarii odbywa się kształcenie polityczne obywateli, tych młodszych i tych starszych, tak by stali się świadomymi swoich praw i obowiązków członkami wspólnoty. Kto wie bowiem, czy właśnie nie ta świadomość jest podstawą wymienionych wyżej sukcesów, które Bawaria osiągnęła w ostatnich kilkudziesięciu latach? 

Taki właśnie był cel kilkudniowego wyjazdu studyjnego do tego pięknego landu (ogromne jeziora, Alpy Bawarskie), w którym miałem przyjemność niedawno uczestniczyć dzięki Akademii Kształcenia Politycznego w Tutzing (Akademie fűr Politische Bildung, ok. 40 km na południe od Monachium), Europejskiemu Domowi Spotkań – Fundacji Nowy Staw z Lublina (podziękowania i pozdrowienia dla Marty, Michała i Tomka :-) …) oraz Fundacji Pomorskiej Macieja Płażyńskiego.

Ponieważ post jest dłuższy niż zazwyczaj, więcej można przeczytać tutaj.